Zespół obiektów jednej z najstarszych i największych w Europie kopalń węgla, składający się z części naziemnej z wieżą szybu "Carnall" i czynną unikatową parową maszyną wyciągową z 1915 oraz części podziemnej na głębokości 35 m, z labiryntem chodników i wyrobisk z początku XIX wieku i współczesnych o długości 1560 m wraz z czynnymi maszynami górniczymi i podziemną kolejką „Karlik”.

Początki kopalni "Królowa Luiza" sięgają XVIII wieku. W 1790 roku w okolicach Zabrza podjęto poszukiwania złóż węgla. Odkrycia złóż dokonał inżyniera Salomon Izaak. Powstanie kopalni związane było z osobą pruskiego starosty górniczego Fryderyka Wilhelma von Redena. Będąca własnością Skarbu Państwa kopalnia otrzymała imię żony króla Prus Fryderyka Wilhelma III. Po II wojnie światowej kopalnia otrzymała nazwę "Zabrze". W 1973 roku kopalnia "Zabrze- Zachód" zaprzestała wydobycia, a jej zabudowania zostały wpisane do rejestru zabytków województwa katowickiego (w 1993 roku).Tego samego roku Muzeum Górnictwa Węglowego w Zabrzu utworzyło Skansen Górniczy "Królowa Luiza". Najcenniejszym zabytkiem w naziemnej części skansenu jest parowa maszyna wyciągowa wyprodukowana w 1915 roku w hucie "Prinz Rudolf" w Dülmen. Urządzenie to, o mocy 2 tys. KM, obsługiwało szyb o głębokości 503 m. Silnik wyciągu ma dwa cylindry o średnicy około 1 m oraz tarczę cierną Koepego o średnicy 6 m. Obecnie, mimo że maszyna nie spełnia swej pierwotnej funkcji, dla zwiedzających odbywają się pokazy jej pracy. W budynku nadszybia można oglądać: warsztat szybowy, oddziałową stację ratowniczą, ekspozycję urządzeń szybowych i łączności sygnalizacyjnej. Platforma wieży szybowej (o wysokości 25 m) stała się punktem widokowym w mieście. Drugą część skansenu stanowią podziemia usytuowane przy ul. Sienkiewicza 43, których długość wynosi 1,5 km, można zobaczyć wyrobiska zarówno XIX-, jak i XX-wieczne. Zwiedzający uczestniczą w pokazie pracy maszyn górniczych, m.in. kombajnu urabiającego ścianę węglową.